2 - شرك به خداى واحد جهانى . و از نظر اخلاقى دو چيز است : 1 - شهوت و هوس و خود كامى . 2 - خشم و پرخاش و تهور در زندگانى . و از نظر مادى و عمومى دو چيز است : 1 - زر و پول و نمايشات خيره كن دنيوى . 2 - زور و قلدرى و ستم بر افراد بشر . و از نظر پيشوائى و رهبرى دو شخصيت استفاده جو است كه در هر اجتماعى با هم كمك كنند و زمام امور را به دست گيرند و شايد منظور كمترين ميزان توطئه‌هاى ضد انسانى باشد . و اين توطئه در جامعهء اسلامى با انديشه و همدستى دو نفر انجام شد كه در اين روايت از آنها به زادهء حنتمه و رفيقش تعبير شده است . 3 ) - مرحلهء تكامل فرد است و سرانجام معنوى او كه عبارت از وجدان شخصيت كامل است و از آن به اين جمله تعبير شده است كه « و الى المصير » اجتماع براى فرد يك گذرگاهى بيش نيست كه چند صباحى در آن وارد است و به ناچار آن را ترك مىكند و به يك سرانجام مبهم و ناپيدا و ابدى منتقل مىشود كه در ضرب المثل معروف از آن تعبير شده است كه : هر كسى گورش جدا است ، و در اينجا هر فردى به سرنوشت شخصى خود سپرده شده است كه در پرورش صحيح رجوع به حق است ، و اين تفسير زندگانى صحيح اجتماعى است كه فرد بتواند از آن به خدا برسد و از مجموع اين برنامهء قرآنى اين فرمول به دست مىآيد كه : « خانواده ، فردى را به اجتماع تحويل مىدهد و اجتماع بايد فرد را به خدا تحويل دهد » . از مجلسى ( ره ) - اين آيه در سورهء ابراهيم چنين است :